«Καλέστε τον γιατρό»: Λιγοστές δουλειές στο Χόλυγουντ, ηθοποιοί ψάχνουν «δουλειά» σε νοσοκομεία

Ο Πίτερ κάθεται με μια νοσοκομειακή ρόμπα και φωνάζει στον γιατρό. «Δεν είμαι τρελός!» λέει, καθώς μια νεαρή γυναίκα φορώντας τη στολή εργαστηρίου τον ρωτάει αν έχει κάνει θεραπεία. Έχει λέμφωμα και ο τελευταίος γιατρός του συνέστησε μια επεμβατική θεραπεία.

«Θέλουν να μου βάλουν μια βελόνα στο στομάχι», λέει ο Πίτερ. «Αυτό είναι μεσαιωνικό! Είμαστε στο 2026 - δεν βάζουμε πια βδέλλες στους ανθρώπους».

Μετά από περίπου 15 λεπτά ερωτήσεων, ο γιατρός συνιστά θεραπεία για τον καρκίνο, αλλά ελλοχεύει και μια άλλη, μη διαγνωσμένη ασθένεια... Ο Πίτερ έχει οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Ο γιατρός πληκτρολογεί σημειώσεις στον υπολογιστή. Ο Πίτερ βγάζει τη ρόμπα του και πηγαίνει στην αίθουσα διαλείμματος για καφέ και μάφινς. Ένας νέος γιατρός μπαίνει στο δωμάτιο. Ξαναρχίζουν...

Όλα αυτά είναι μια προσομοίωση, σημειώνει το Variety. Οι γιατροί είναι στην πραγματικότητα φοιτητές Iατρικής του δεύτερου έτους στη Σχολή Ιατρικής Grossman Long Island του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Και ο «Πίτερ» είναι ένας ηθοποιός που παίζει έναν ρόλο, ένας «ασθενής» που έχει εκπαιδευτεί να αξιολογεί τους μελλοντικούς γιατρούς ως προς τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Παρακολουθώ όλα αυτά να ξεδιπλώνονται από ένα δωμάτιο ελέγχου, ενώ η Φράνι Μπαβάρο, συντονίστρια του προγράμματος SP, εναλλάσσει 16 γωνίες κάμερας σε μια οθόνη. «Πολύ καλό, ε;» λέει.

Η Μπαβάρο διαχειρίζεται έναν κατάλογο 40 «ασθενών», 30 από τους οποίους είναι επαγγελματίες ηθοποιοί. Το πρόγραμμα SP βοηθά τους μελλοντικούς γιατρούς να έρθουν σε επαφή με περίπλοκα και ευαίσθητα ιατρικά σενάρια, βελτιώνοντας παράλληλα τον τρόπο συμπεριφοράς τους προς τους ασθενείς. Και καθώς η βιομηχανία του θεάματος συρρικνώνεται, περιορίζοντας τις ευκαιρίες στο Χόλιγουντ και στο Μπρόντγουεϊ, η εργασία ως SP έχει γίνει μια δημιουργική και αξιόπιστη παράλληλη απασχόληση για τους ηθοποιούς που βρίσκονται μεταξύ δύο ρόλων.

«Ως ηθοποιοί, έχουμε πολλά σκαμπανεβάσματα. Μπορεί να είσαι στο Μπρόντγουεϊ για τέσσερα χρόνια και μετά να μένεις άνεργος για επτά μήνες», λέει ο Τομ Σουχράδα, 35χρονος βετεράνος της σκηνής, μετά την ερμηνεία του ρόλου του ως «Πίτερ». Χωρίς δουλειά κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Σουχράδα άρχισε να ψάχνει τρόπους για να αξιοποιήσει τις δεξιότητές του εκτός σκηνής. Οι περισσότερες δουλειές SP στη Νέα Υόρκη πληρώνουν μεταξύ 25 και 30 δολαρίων την ώρα.

Δίπλα του κάθεται η Ντέμπορα Μπερένσον, μια συγγραφέας-ηθοποιός που σήμερα παίζει την «Κλάρα», μια γυναίκα που αναζητά απαντήσεις σχετικά με το παραλήρημα της ηλικιωμένης θείας της. (Η δουλειά του μαθητή είναι να διακρίνει ότι ο ασθενής βιώνει αποχή από το αλκοόλ).

Οι απαιτητικές προσομοιώσεις και οι «μυστικοί πελάτες»

Πριν από κάθε προσομοίωση, οι SP λαμβάνουν ένα πακέτο που περιγράφει το προσωπικό ιστορικό και τις πληροφορίες υγείας του χαρακτήρα τους. Δεν υπάρχει σενάριο, αλλά υπάρχουν ορισμένες προκαθορισμένες απαντήσεις που οι ηθοποιοί πρέπει να δώσουν. Μπορούν να αυτοσχεδιάσουν, αλλά πρέπει επίσης να διατηρήσουν την απόδοσή τους τυποποιημένη.

Ορισμένες περιπτώσεις απαιτούν εβδομάδες έρευνας και εκπαίδευσης. Πριν υποδυθεί έναν ασθενή με σχιζοφρένεια, ο Άντι Χάρτμαν, ένας 25χρονος SP που εργάζεται στο NYU και στο Weill Cornell, παρακολούθησε δεκάδες βίντεο και περπατούσε στο διαμέρισμά του φορώντας ακουστικά, μιμούμενος τον τρόπο με τον οποίο πολλοί πραγματικοί ασθενείς αντιμετωπίζουν την υπερδιέγερση.

Ο Χάρτμαν λέει ότι ένιωθε την ευθύνη να «αποδώσει δικαιοσύνη στους ασθενείς με σχιζοφρένεια» με την ερμηνεία του. Οι προσπάθειές του, τελικά, μπορεί να έχουν άμεσο αντίκτυπο στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες θα αντιμετωπίζονται από τους μελλοντικούς γιατρούς.

Ορισμένες προσομοιώσεις SP απαιτούν μαλλιά και μακιγιάζ, που συχνά γίνονται από επαγγελματίες του Χόλιγουντ που εργάζονται παράλληλα. Ερμηνεύοντας ένα θύμα έκρηξης σε ξενοδοχείο, ο Χάρτμαν μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με φορείο και πλύθηκε με ντους απολύμανσης. Ορισμένες προσομοιώσεις είναι γνωστές ως περιπτώσεις «μυστικού πελάτη», όπως όταν ο Χάρτμαν εισήχθη σε νοσοκομείο προσποιούμενος συμπτώματα γρίπης των πτηνών για να αξιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο τον αντιμετώπισαν οι ανυποψίαστοι γιατροί και νοσηλευτές.

Άλλες προσομοιώσεις είναι λιγότερο απαιτητικές. «Οι περιπτώσεις υπερήχων είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο: απλά ξαπλώνεις σε ένα τραπέζι για περίπου οκτώ ώρες την ημέρα και σου βάζουν τζελ», λέει ο Χάρτμαν. Επιπλέον, φεύγει με μια δωρεάν εξέταση.

Οι περιπτώσεις μπορεί να είναι συναισθηματικά επιβαρυντικές για τους φοιτητές Ιατρικής, καθώς το πρόγραμμα SP τους εκπαιδεύει να μεταφέρουν άσχημα νέα - η εγχείρηση δεν πήγε καλά, θα πρέπει να κάνουμε ακρωτηριασμό, ο όγκος έχει κάνει μετάσταση. «Τόσες φορές έχω κοιτάξει τον SP μετά και έχω πει: «Πίστεψα απόλυτα ότι πέθαινες! Είσαι ένας απίστευτος ηθοποιός», λέει ο φοιτητής του δεύτερου έτους Άλαα Χάμνταν. 

Οι προσομοιώσεις βοηθούν τους ηθοποιούς να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους. «Ο κύριος στόχος είναι να είναι όσο το δυνατόν πιο φυσικοί, ώστε οι μαθητές να μην αισθάνονται ότι μιλάνε σε ηθοποιό», λέει ο Σουχράδα.

Από την πλευρά τους, οι ηθοποιοί βλέπουν το πρόγραμμα ως έναν «ουσιαστικό» τρόπο να ανταποδώσουν τις υπηρεσίες των γιατρών. Όπως λέει ο Χάρτμαν, ο οποίος έχει αλλεργία στους ξηρούς καρπούς, η οποία θεραπεύτηκε μετά από έναν χρόνο εντατικών κλινικών δοκιμών: «Υπήρχαν πολλοί γιατροί που με φρόντισαν. Πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω την υποκριτική μου για να βοηθήσω στην εκπαίδευση της επόμενης γενιάς;»